Pamukkale

File:Памуккале.jpg

natural site in Denizli Province in southwestern Turkey

Tourist attraction

Wikimedia Commons
Wikimedia Commons category: Pamukkale

Geographical coordinates: 37.923055555 29.123888888

Wikipedia

English Pamukkale

Pamukkale, meaning "cotton castle" in Turkish, is a natural site in Denizli in southwestern Turkey. The area is famous for a carbonate mineral left by the flowing water. It is located in Turkey's Inner Aegean region, in the River Menderes valley, which has a temperate climate for most of the year.

The ancient Greco-Roman city of Hierapolis was built on top of the white "castle" which is in total about 2,700 metres (8,860 ft) long, 600 m (1,970 ft) wide and 160 m (525 ft) high. It can be seen from the hills on the opposite side of the valley in the town of Denizli, 20 km away.

Known as Pamukkale (Cotton Castle) or ancient Hierapolis (Holy City), this area has been drawing the weary to its thermal springs since the time of Classical antiquity. The Turkish name refers to the surface of the shimmering, snow-white limestone, shaped over millennia by calcium-rich springs. Dripping slowly down the vast mountainside, mineral-rich waters foam and collect in terraces, spilling over cascades of stalactites into milky pools below. Legend has it that the formations are solidified cotton (the area's principal crop) that giants left out to dry.Tourism is and has been a major industry in the area for thousands of years, due to the attraction of the thermal pools. As recently as the mid-20th century, hotels were built over the ruins of Hierapolis, causing considerable damage. An approach road was built from the valley over the terraces, and motor bikes were allowed to go up and down the slopes. When the area was declared a World Heritage Site, the hotels were demolished and the road removed and replaced with artificial pools.Overshadowed by natural wonder, Pamukkale's well-preserved Roman ruins and museum have been remarkably underestimated and unadvertised; tourist brochures over the past 20 years have mainly featured photos of people bathing in the calcium pools. Aside from a small footpath running up the mountain face, the terraces are all currently off-limits, having suffered erosion and water pollution at the feet of tourists.

Source: Pamukkale

German Pamukkale

Pamukkale (türkisch für Baumwollburg/Watteburg) ist eine natürliche Stätte in der Provinz Denizli im Südwesten der Türkei. Pamukkale erhielt seinen Namen durch die Kalksinterterrassen, die über Jahrtausende durch kalkhaltige Thermalquellen entstanden sind und eine Touristenattraktion darstellen. Die Terrassen stehen zusammen mit der oberhalb von ihnen gelegenen archäologischen Stätte der antiken griechische Stadt Hierapolis auf der Liste des Weltkulturerbes der UNESCO.

Das dortige Quellwasser ist mit Calciumhydrogencarbonat gesättigt. Beim Austreten entweicht durch den Druckabfall Kohlendioxid, wodurch die Löslichkeitsgrenze von Calciumcarbonat überschritten wird, das in Form von Travertin ausfällt. Pro Sekunde werden 250 l Thermalwasser (ca. 30 °C) ausgeschüttet, d. h. täglich 21.600 m³. In einem Liter sind 2,2 g Kalk gelöst, der zum Teil ausgeschieden wird; die tägliche Menge könnte damit maximal 48 Tonnen erreichen, tatsächlich ist es deutlich weniger.

Source: Pamukkale

Polish Pamukkale

Pamukkale (tur. Bawełniany zamek lub Bawełniana twierdza) – turecka miejscowość położona w dolinie Cürüksu (w starożytności zwanej Doliną Lycos), około 18 km od Denizli.

Słynie z wapiennych osadów powstałych na zboczu góry Cökelez. Wypływająca z gorących źródeł woda, bogata w związki wapnia i dwutlenek węgla, ochładzając się na powierzchni, wytrąca węglan wapnia, którego osady układają się w nacieki i stalaktyty. Na zboczu góry, wykorzystując nierówności terenu, powstają progi, półkoliste i eliptyczne baseny wody termalnej, ukształtowane w formie tarasów, oddzielone od siebie obłymi zaporami, po których spływa woda. Proces ten trwa nieprzerwanie od około 14 tysięcy lat. Twory te w czasach rzymskich nazywane zostały trawertynami.

Władze tureckie objęły teren ochroną tworząc w tym miejscu Park Narodowy, który objęło swoim patronatem UNESCO, wpisując go na listę światowego dziedzictwa przyrodniczego. Park Narodowy utworzono w celu ochrony trawertynów. Pobudowane w górnej części zbocza hotele przyczyniły się do stopniowego wysychania źródeł wody termalnej i postępującej degradacji środowiska. W związku z tym władze tureckie nakazały zamknięcie hoteli, a następnie ich rozebranie. Obecnie można oglądać ich pozostałości. W 1997 została zamknięta trasa prowadząca przez naturalne tarasy. Dla turystów udostępniona jest część południowa, wzdłuż wybudowanego przez ludzi wąskiego kanału, którym płynie woda termalna, napełniając utworzone sztucznie baseny. Wejście na trawertyny, z uwagi na ochronę osadów, jest możliwe tylko po zdjęciu obuwia. Zawartość wapnia w spływającej wodzie jest tak wysoka, że może pokryć osadem grubości 1 mm powierzchnię około 4,9 km² rocznie. Betonowe zapory tworzące sztuczne baseny są już dokładnie przykryte tym osadem. Przepływ wody (ilość i miejsce płynięcia) jest regulowany przez pracowników parku tak, aby równomiernie zasilać naturalne i sztuczne baseny.

Pamukkale położone jest na linii pęknięcia skorupy ziemskiej. Nie są to jedyne źródła wody termalnej położone na tym terenie. W pobliżu (5 km na wschód od Pamukkale) znajduje się miejscowość Karahayit, której wody zawierają sporo domieszek żelaza, sodu i magnezu. Tlenki zawartych w wodzie metali są przyczyną zabarwienia osadów na kolor czerwony, zielony i żółty. W miejscowości Kavakbasi (4 km od Pamukkale) znajdują się dwa błotniste źródła z dużą zawartością związków siarki. Lecznicze właściwości źródeł znajdujących się w tych miejscowościach znane były od wielu wieków. Już w starożytności przybywano tu, mając nadzieję na powrót do zdrowia. Były to tereny, na których oddawano cześć Asklepiosowi, Higiei i Apollinowi. W czasach starożytnych powyżej tarasów powstało miasto – uzdrowisko o nazwie Hierapolis.

Source: Pamukkale

Russian Памуккале

Древний город Иераполис и источники Памуккале́ (тур. Pamukkale, в пер. — «хлопковый замок») — природный и культурный объект Всемирного наследия ЮНЕСКО общей площадью около 1077 га в провинции Денизли на юго-западе Турции. В него входят геотермальные источники с температурой воды 36 °C, водоемы-террасы, образовавшиеся из травертина, а также территория древнего города Иераполиса.

Source: Памуккале

Ukrainian Памуккале

Координати: 37°55′14″ пн. ш. 29°07′16″ сх. д.

Памуккале́ (тур. Pamukkale — Бавовняний замок) — назва травертинових терас і курорта в Туреччині, розташованих поруч з античним містом Ієраполіс, за 18 км на схід від Денізлі.

У цьому місці дія гарячих джерел, що містять окис кальцію, привела до утворення вапняних відкладень на скелястих травертинових терасах. Вода з термальних джерел, збагачена гідрокарбонатом кальцію, багато століть стікаючи по схилу гори та падаючи з високих уступів багатьма водоспадами, утворила білі скам'янілі каскади, тераси та маленькі басейни.

До нього входять 17 геотермальних джерел з температурою води від 35 до 100 °C та водойми-тераси, що утворилися з травертину.

Склад води в Памуккале: Кальцій — 349,1 міліграм/кг; Магній — 135,2 міліграм/кг; Сода — 189,2 міліграм/кг; Хлор — 42,8 міліграм/кг; Сульфат — 921,3 міліграм/кг; Гідрокарбонат — 999,6 міліграм/кг; Нітрит (менш ніж) — 0,003 міліграм/кг; Нітрат — 0,06 міліграм/кг; Амоній — 0,11 міліграм/кг.

Source: Памуккале

cs Pamukkale

Pamukkale (česky bavlněný hrad) je jednou z největších turistických atrakcí v Turecku. Svah pokrytý sněhově bílým travertinem skutečně vzhledem připomíná kopec nebo hrad bavlny. Rozloha bílého „hradu“ je 2 700 metrů na šířku a 160 metrů na výšku. Areál se nachází v jihozápadní části země nedaleko města Denizli.

Místo Pamukkale je oblast tektonického zlomu, kde na povrch vytékají minerální prameny bohaté na vápník. Z minerální vody stékající po skále vznikají usazeniny - travertin. Tak vznikaly v průběhu mnoha tisíc let působivé terasy, kaskády a jezírka. A nepřestaly vznikat doposud, pramen je stále aktivní.

O pramen se lidé zajímali už v antických dobách a zhruba 250 let př. n. l. zde bylo založeno lázeňské město Hierapolis. Pozůstatky města se nacházejí přímo nad travertinovými kaskádami. Pamukkale je spolu s Hierapolí zapsáno na seznam světového dědictví UNESCO.

Stejné jméno jako přírodní památka Pamukkale má také malé město pod „hradem“. Město žije především z turistického ruchu.

Podobné útvary se nacházejí například v Maďarsku (Egerszalók) či v Yellowstonském národním parku v USA (Mammoth Hot Springs).

Source: Pamukkale

Spanish Pamukkale

Pamukkale ("castillo de algodón" en turco) es una zona natural y al mismo tiempo una famosa atracción turística al sudoeste de Turquía, concretamente en el valle del río Menderes, en la provincia de Denizli, donde se disfruta de un clima templado la mayor parte del año.

La antigua ciudad de Hierápolis se construyó en lo alto del ‘castillo’ blanco, que en total tiene 2700 m de longitud y 160 m de altura. Puede ser divisado a gran distancia, por ejemplo, si vamos conduciendo por las colinas del lado opuesto del valle hacia la ciudad de Denizli, que está a 20 km, o viajando desde la costa de Antalya y el mar Egeo.

Los movimientos tectónicos que tuvieron lugar en la depresión de la falla de la cuenca del río Menderes no sólo causaron frecuentes terremotos sino que también ocasionaron la aparición de numerosas fuentes de aguas termales. Fueron esas aguas, con su alto contenido en minerales — creta en particular — las que crearon Pamukkale.

Además de algún material radioactivo, el agua contiene grandes cantidades de bicarbonatos y calcio que producen la precipitación de bicarbonato de calcio. Cada segundo brotan de estas fuentes 250 l de agua, dando lugar a la precipitación de 2,2 g de creta por cada litro de agua o 0,55 kg de creta por segundo. Con el paso del tiempo algunas fuentes se secaron debido a los terremotos, mientras que otras nuevas surgieron en los alrededores.

Este fenómeno natural produce gruesas capas blancas de piedra caliza y travertino que bajan en forma de cascadas por la ladera de la montaña, lo que da la sensación de estar ante una catarata congelada. Estas formaciones también adquieren el aspecto de terrazas de travertino en forma de medialuna que contienen una capa de agua poco profunda dispuestas en el tercio superior de la ladera formando escalones, que oscilan de 1 a 6 metros de altura, o estalactitas que sostienen y unen estas terrazas.

Entre las rocas más antiguas se pueden encontrar mármoles cristalinos, cuarcitas y esquistos, que datan del periodo del Plioceno, mientras que la capa superior es de la era Cuaternaria. Los depósitos más recientes de carbonato de calcio le dan al lugar un aspecto blanco deslumbrante.

Estas fuentes, muy conocidas en la Antigüedad, fueron descritas por el arquitecto romano Vitruvio. Los griegos frigios atribuyeron a sus aguas propiedades terapéuticas, otorgadas por los dioses, especialmente Asclepio (semidiós de la medicina) y su hija Hygieia (diosa de la salud, la higiene y la sanación), bajo la protección de Apolo (dios de la medicina y la curación).

Junto con Hierápolis, Pamukkale, está declarado Patrimonio de la Humanidad desde 1988.[1]​ Sólo unos pocos lugares en el mundo se le parecen, como las fuentes termales de Mammoth, en el Parque nacional de Yellowstone, en los Estados Unidos, y Egerszalók en Hungría, y Huanglong en la provincia china de Sichuan, (otro lugar declarado Patrimonio de la Humanidad por la Unesco). Otra cascada similar es la de Hierve el Agua en San Isidro Roaguía en el estado de Oaxaca, México, en Norteamérica, según los expertos Hierve el agua y Pamukkale son las únicas dos joyas de este tipo en todo el mundo.

Antes de ser declarado Patrimonio de la Humanidad, Pamukkale estuvo muy descuidado durante las últimas décadas del siglo XX, época en la que se construyeron hoteles en lo alto del lugar que destruyeron parte de los restos de Hierápolis. Las aguas termales de las fuentes se utilizaron para llenar las piscinas de los hoteles y se vertieron aguas residuales justo sobre el monumento, de ahí que adquiriera un tono parduzco; además, se construyó una rampa de asfalto para acceder a la parte principal. Los turistas se paseaban con los zapatos puestos, se lavaban con jabón y champú en las pozas, subían y bajaban por las laderas montados en bicicletas y motocicletas. Para cuando la Unesco dirigió su atención hacia Pamukkale, el lugar estaba perdiendo su atractivo. Entonces se intentó restaurar: se demolieron los hoteles y la rampa se cubrió con pozas artificiales a las que hoy los turistas pueden acceder sin zapatos (a diferencia de lo que ocurre en otras zonas del lugar), y donde se pueden encontrar renacuajos; se realizó un canal alrededor de la rampa para recoger el agua e impedir que se derramara; se dejó que las zonas de color parduzco se blanquearan al sol y se evitó que estuvieran cubiertas de agua para atenuar el problema, razón por la cual muchas pozas permanecen vacías. Siguiendo un programa establecido, otras zonas de la parte superior de la colina se llenan de agua y se abren al público durante una o dos horas.

La actividad volcánica subterránea que causa las fuentes termales también causó que se filtrara dióxido de carbono en una cueva de Hierápolis a la que se llamó cueva de Plutón. Fue bautizada con ese nombre porque la gente que entraba allí moría a causa del gas y se pensaba que era Plutón, dios de los infiernos, el que enviaba ese gas.

Source: Pamukkale

French Pamukkale

Pamukkale (« château de coton » en turc) ou Pamukale est un site naturel et touristique de Turquie composé de sources formant une tufière. Il est inscrit à l'UNESCO depuis 1988 conjointement avec Hiérapolis sur la liste du patrimoine mondial de l'UNESCO. Une ville du même nom se trouve à proximité.

Source: Pamukkale

Italian Pamukkale

Pamukkale, che in turco significa "castello di cotone", è un sito naturale della Turchia sud-occidentale, nella provincia di Denizli, prossimo all'omonimo abitato. L'antica città di Hierapolis venne costruita sulla sommità del bianco castello che copre un'area di 2700 metri di lunghezza e 160 d'altezza. Può essere visto da grande distanza, perfino quando ci si trova sul lato opposto della vallata, a circa 20 km dalla città di Denizli. Pamukkale si trova nella regione interna Egea, nella valle del fiume Meandro, che crea un clima temperato per buona parte dell'anno.

I movimenti tettonici non solo hanno causato frequenti terremoti, ma hanno anche permesso la nascita di numerose fonti termali. L'acqua che ne sgorga è sovrasatura di ioni di calcio e di anidride carbonica, che forma con l'acqua acido carbonico. Emergendo, l'acqua perde gran parte dell'anidride carbonica, spostando l'equilibrio chimico da bicarbonato a carbonato di calcio che, anche a causa dell'abbassamento della temperatura, precipita dando luogo alle caratteristiche formazioni, costituite da spessi strati bianchi di calcare e travertino lungo il pendio della montagna, rendendo l'area simile ad una fortezza di cotone o di cascate di ghiaccio.

L'equazione chimica che descrive questo fenomeno è la seguente:

C

a

2

+

+

2

(

H

C

O

3

)

C

a

C

O

3

+

C

O

2

+

H

2

O

{\displaystyle Ca^{2+}+2(HCO_{3}^{-})\leftrightarrow CaCO_{3}+CO_{2}+H_{2}O}

Pamukkale è un importante centro turco per i turisti che viaggiano dalle coste dell'Adalia e del Mar Egeo per vedere questo luogo che, in coppia con Hierapolis, è uno dei Patrimoni dell'umanità dell'UNESCO. Esistono pochi luoghi al mondo simili a questo, ad esempio le Mammoth Hot Springs negli USA, le terme di Saturnia in Italia, e Huanglong nella provincia cinese di Sichuan (altro sito dell'UNESCO).

Sfortunatamente Pamukkale venne deturpata nel corso del XX secolo, alcuni hotel furono costruiti sopra al sito, distruggendo parte delle rovine di Hierapolis. L'acqua calda fu incanalata allo scopo di riempire le piscine artificiali degli alberghi. Gli scarichi di queste ultime per anni riversarono le acque reflue direttamente sul sito contribuendo in maniera determinante all'inscurimento delle vasche calcaree. Fu anche costruita una strada asfaltata in mezzo al sito per permettere ai visitatori di raggiungere la parte alta della formazione in bici, moto o a piedi. Inoltre fu concesso a questi ultimi di lavarsi all'interno delle vasche calcaree utilizzando detergenti di natura industriale aggravando ulteriormente il problema.

A seguito dei danni prodotti, L'UNESCO è intervenuta, predisponendo un piano di recupero nel tentativo di invertire il processo di inscurimento. Gli hotel furono demoliti, e la strada coperta da piscine artificiali che sono tuttora accessibili, a differenza del resto, dai turisti a piedi nudi. Una piccola trincea è stata scavata lungo il bordo, al fine di recuperare l'acqua ed evitarne la dispersione. Le parti brune sono sbiancate lasciandole al sole, in assenza di acqua per diverse ore al giorno. Per questo motivo molte piscine sono vuote. Alcune aree sono coperte d'acqua per un paio di ore al giorno, secondo la programmazione mostrata in cima alla collina. Inoltre il sito è costantemente sorvegliato da addetti che impediscono ai visitatori di abusare dei luoghi. Grazie a questi interventi il luogo sta lentamente riprendendo il suo naturale colore bianco.

L'attività vulcanica sotterranea che ha generato le fonti termali, permette anche all'anidride carbonica di fuoriuscire generando quella che viene chiamata "Plutonium", formata interamente da plutone, e che significa "luogo del dio della morte".

Source: Pamukkale

pt Pamukkale

Pamukkale, ("castelo de algodão") em turco está situado em Denizli, Turquia. É um conjunto de piscinas termais de origem calcária que com o passar dos séculos formaram bacias gigantescas de água que descem em cascata numa colina. A formação do Pamukkale deve-se aos locais térmicos quentes por baixo do monte que provocam o derrame de carbonato de cálcio, que depois solidifica como mármore travertino. Foi declarado Património Mundial da UNESCO juntamente com Hierápolis em 1988.

Source: Pamukkale

zh 棉花堡

棉堡(Pamukkale,音“帕慕卡雷”)位于土耳其西南代尼茲利省境内,因该地像一座雪白的城堡而得名。棉堡高160米,长2700米。城市富有溫泉以及石灰岩溶洞,泉水在富有碳酸鹽礦物的梯田流動。棉堡的山顶坐落着著名的希拉波利斯(Hierapolis)古城,古城内可以看见古罗马时期的神庙和浴场。该地在一年大部分时间内气候温和。

Source: 棉花堡

Wikivoyage

Russian Памуккале

Небольшой город в 20 км к северу от Денизли. Знаменит природным парком, включающим известковые террасы с геотермальными водоёмами, а также обширный ансамбль античного города Иераполя.

SourceДенизли (ru.wikivoyage.org)
Typevicinity
Loading...
ar باموق قلعةbe Памукалеbg Памуккалеbn পামুক্কালেel Παμούκαλεfa پاموککالهhe פמוקלהhi पामुक्कलेhy Փամուքքալեja ヒエラポリス-パムッカレka ფამუქ-ქალეko 파묵칼레ky Памуккалеlt Pamukalėmk Памуккалеml പമുക്കേൽmr हिरापोलिसru Памуккалеsr Памукалеta பமுக்கலெth ปามุกกาเลuk Памуккалеur پاموک قلعہzh 棉花堡ceb Pamukkale White Terraceshak Mièn-fâ-páumzn پاموککالهyue 棉花堡be-tarask Памукале
Image source:
Wikimedia Commons CC BY-SA 3.0 by Antonio Cristofaro